این بن بست ذهنی داره من رو میکشه ! چند هفته هستش که اصلا” چیزی برای نوشتن پیدا نکرده ام ، صادق باشم باید بگم که هر شب وقت خواب هزاران موضوع مختلف به ذهنم میرسند اما وقتی نوبت نوشتن می رسد انگار که دچار یبوست می شوم ! از همه بدتر حتی حوصله مطالعه وب نوشت های رفقا را هم ندارم انگار همین که دستم به صفحه کلید این لپ تاپ پیر می خورد یک دفعه مغزم قفل می شود … بهانه گیری می کنم ، امروز بعد از چند هفته رفتم کمی قدم بزنم ، حال و هوای اسفند ماه را از ترافیک سنگین خیابانها می شود به سادگی دریافت ، از خصوصیات مردم من این است که در هر شرایطی فرا رسیدن نوروز را فراموش نمی کنند ، از خودم می پرسم که این جنب و جوش را باید به فال نیک بگیرم یا بگذارم به حساب بی خیالی مفرط آحاد جامعه ! حالا خیلی هم مهم نیست که من چطور فکر می کنم ! زندگی جریان دارد چه برای من خوشآیند باشد چه نباشد ، این روزها بخشی از جلسات کاری مجبورم کرد که در ساعت اداری در دفتر مجله حاضر شوم ، کمی برایم عجیب و غریب بود ! یعنی حس عجیبی داشت و کمی هم ناراحت کننده ! رفتم داخل اتاق که به قدر کفایت روی میز را خاک پوشانده بود و فکر کنم اگر اهتمام خانم ” ق ” منشی جدید نبود تا چند وقت دیگر تبدیل به مقبره فراعنه مصر می شد ! جالب است که مکانی که سالها برایم آشنا بود بعد از یک سال و نیم آنقدر برایم غریبه شده بود که احساس معذب بودن داشتم ، خانم “ق” موقع جابجا کردن پرونده های روی میز لیوان چای را روی شلوار مبارک ما واژگون کرد ، البته خدا رو شکر چای داغ نبود ، خانم  ق دختر خوبیست ، زیاد نمی شناسمش بیشتر من را به یاد هنر پیشه آمریکایی Summer Glau می اندازد ، کمی دستپاچه شد و چند دقیقه بعد با یک سینی چای وارد شد ، اما عجیب برایم آن بود که چای را در آخرین ماگ ای  که در مجله قبل از رفتن استفاده می کردم ریخته بود ، حتی خودم دیگر به خاطر نداشتم که این ماگ را باخودم نبرده ام و فکر میکردم یا باید شکسته شده باشد و یا کسی آن را دور انداخته باشد ، ازش نپرسیدم که چه کسی به او گفته که من در گذشته از این ماگ استفاده می کرده ام ، گذاشتمش به حساب هزاران اتفاقی که در اطراف ما روی می دهند و ما به سادگی آنرا به حساب اتفاقات می گذاریم.

کمی افکارم جمع و جور شود بیشتر می نویسم ! اما این روزها شرمنده تمام رفقایی هستم که به وب نوشت من سر زدند و نا امیدشان کردم و شرمنده تر هستم که نوشته هایشان را نخوانده ام ، بگذارید به حساب یک مخ بندان شدید که بزودی رفع می شود !! حداقل بهتر است این طور امیدوار باشم !

آسمان زمستان اثر Stephen Armstrong

خب این بار غیبتم خیلی طولانی شد اگرچه که روزها برایم به سرعت گذشت ، جلسات طولانی کاری به شدت فرسوده ام کرده ، چند روز دیگر حسابی کارها را سبک می کنم و آماده دیدار با سال جدید می شوم ، البته این مدت بخشی از نوشته های سالهای قبل را که از 360 به اینجا وارد کرده بودم مرتب کردم ، و به وب نوشت های دوستان هم سرزدم ، توصیه می کنم از پیوندهای جدیدی که گذاشتم بازدید کنید و از وب نوشت های دوستان دیگر لذت ببرید ، از همه بدتر این مدت از اغلب دوستانم بی خبر بودم البته این خاصیت روزهای آخر سال است که آنقدر سرمان شلوغ می شود که تبریک سال نو همیشه همراه است با عذر به جهت قصور در احوالپرسی ماه های آخر زمستان … چیزی که به شدت کلافه ام می کند این روزهای بی بارش است ، نمی دانم ما با آسمان قهر کرده ایم یا آسمان با ما ؟ هرچه هست احساس خوبی ندارم این روزها ، انگار که زمان را گم کرده ام ، مدام مجبورم به تقویم نگاه کنم تا به خاطر بیاورم که زمستان است ، هرروز صبح که از خواب بلند می شوم منتظر این هستم که خیلبانها سفید پوش شده باشد از برف شبانگاهی اما این روزها خیابان هر رنگی است به جز سپید ، مطابق معمول خیلی سخت نمی گیرم و ترجیح می دهم غر نزنم ، صبحانه سبکی می خورم در حد یک لیوان شیر (این روزها باید مواظب اضافه وزن بود!!) یکراست می روم سراغ اخبار که بخش اقتصادی اش برایم مهم است همان موقع چنان حالت تهوعی به من دست می دهد که ترجیح می دهم نیمه کاره رهایش کنم، افشار زنگ می زند و قرار ملاقاتهای روز را به من یادآوری می کند(همیشه مزخرف ترین ساعت ها را هماهنگ می کند!) تلفن را قطع می کنم یک چای می ریزم و سعی می کنم این روز سرد بی برف را ادامه دهم ، سیگاری روشن می کنم و تنها گوش می دهم به آوای موسیقی

Heaven
آسمان ( به نظرم ترجمه بهتری به جای بهشت بود)

I see a turning wheel
من گردش چرخ ها را می بینم
On a dusty track
در مسیر خاک آلود
Caught in the void and empty space
عطسه ای در فضای پوچ و خالی
In between there and back
در میان روبرو و پشت سر
And the paradise of going somewhere
و بهشت را از رفتن به جایی
That’s still so far away
که هنوز بسیار دور است
Happy, boy you bet I am
شرط می بندم که من پسر خوشحالی هستم
Holding on to this smile for just as long as I can
لبخندم را تا آنجایی که توان دارم نگاه می دارم

It’s all bright in front
همه چیز در روبرو روشن است
And it’s all dark behind
و همه تیرگی ها در پس
Livin’ for the now that’s in between the bridges and the signs
زندگی کردن برای هم اکنون در میان پلها و نشانه ها
And getting there is still a long long way to go
اما هنوز راه بسیار زیادی برای رفتن مانده است
While the others dream and wish
هنگامی که دیگران در خواب و آرزو هستند
This is everything I officially need to know
این چیزیست که من رسما” باید بدانم
Happy, boy you bet I am
شرط می بندم که من پسر خوشحالی هستم
Holding on to this smile for just as long as I can
لبخندم را تا آنجایی که توان دارم نگاه می دارم

آهنگ را از اینجا دانلود کنید ، در مورد ” کریس رئا” اینجا بخوانید

ساعت ها از نیمه شب گذشته و من چند هفته است که چیزی برای نوشتن پیدا نکرده ام ،چای هم تمام شده و حوصله دم گذاشتن یک قوری دیگر را ندارم ، به سیگاری بسنده می کنم و سعی میکنم این قلم وامانده از حیرت روزگار را به جنبش وادار کنم ، حقیقت  را بگویم روزهای شلوغی داشتم و پرکار و البته کم حاصل ، زیرا به قول آن مهندس معمار که همیشه سردرگریبان دارد من در جایی زندگی میکنم که  دويدن سهم کساني است که نمي رسند و رسيدن سهم کساني است که نمي دوند

بندرت آنهم وسط روز به دفتر نشریه سر می زنم و مجبور هستم مدام شاهد تقلای سخت بچه ها برای ادامه دادن باشم ، اهمیتی نمی دهم … مدتهاست که اهمیتی نمی دهم گاهی فکر می کنم که این ده سال مثل یک خواب بعد از ظهر بوده است … مثل باد گذشت و حالا مثل باد می رود ، هزاران مقاله و اسناد علمی در این ده سال آمده و رفته اند ، حتی موهای من هم دیگر دارد سفید می شود ، یادم می آید که بهار آینده سی و چهارساله می شوم  ، خیلی سخت نمی گیرم اوضاعم بد نیست بقول سهراب که خوش رفت و این روزها را ندید …خرده هوشی دارم و سر سوزن ذوقی ، دلم می گیرد که سحر گاه کسانی هستند که در کوه زباله ها به دنبال پس مانده غذای دیگران برای رفع گرسنگی می گردند و من هیچ غلطی نمی توانم بکنم ، این انبوه کتابها و کلمات خوب ، این انبوه آرمانها ، این انبوه شعر ها ، این کوه معادله ها و عددها به چه درد می خورد اگر نتواند حتی یک نفر را نجات دهد ،بله …آرمان گرایی بد مرضی است ،  همانطور که در کتابت گفته ای که از رگ گردن به من نزدیکتری و خوب بادم است که بارها گفته ای… پس حتما” این وب نوشت را هم می خوانی ، بهتر است کاری انجام دهی قبل از آنکه خیلی دیر شود ،هنوز مشغول نوشتن هستم و هنوز صدای جستجویش در زباله ها را می شنوم ، پنجره را باز نمی کنم مبادا مبادا شرمنده نگاهش شوم ، نگاهی که از من می پرسد که برای من چه کرده ای ؟؟؟!! نگاهی در آینه می کنم سعی میکنم هنوز معتقد باشم که ….حتی در تاریک ترین مکان ها هنوز نوری هست…. به یاد سطر های این ترانه قدیمی می افتم و زمزمه اش میکنم …

از آن زمان که آرزو ،چو نقشی از سراب شد
تمام جستجوی دل ،سوال بی جواب شد
نرفته کام تشنه ای ،به جستجوی چشمه ها
خطوط نقش زندگی،چو نقشی بر آّب شد
چه سینه سوز آه ها ،که خفته بر لبان ما
هزار گفتنی به لب ،اسیر پیچ و تاب شد
نه شور عارفانه ای،نه شوق شاعرانه ای
قرار عاشقانه هم ،شتاب در شتاب شد
نه فرصت شکایتی ،نه قصه و روایتی
تمام جلوه های جان ،چو آرزو به خواب شد
نگاه منتظر به در ،نشست و عمر شد به سر
نیامده به خود دگر،که دوره شباب شد

….

خواندن این پست قدیمی و گوش دادن به ترانه آهای تو از گروه پینک فلوید هم در این روزها بد نیست، آهنگ Hey You را از اینجا دانلود کنید

می خواستم  روز تولد فروغ فرخزاد هشتم دی ماه مطلبی بنویسم که متاسفانه بدلیل مشکل سرویس دهنده (بهتر است بگویم سرویس کننده) اینترنت مقدور نشد .

در مورد فروغ زندگینامه های متفاوتی را می شود مطالعه کرد  ولی کوتاه ترین و بی طرفانه ترین آنها همان زندگی نامه او در ویکی پدیا فارسی است ، فروغ  جزو علاقمندی های اول من در شعرای معاصر نیست ، اما این مانع آن نشده که وی را به سبب اشعار بدیعش ستایش نکنم ، نوع نگاه فروغ  همیشه از جنس دیگری است ، او را نمی شود با هیچ کدام از شعرای معاصر مقایسه کرد ، اگرچه که فکر می کنم شاید اگر مهدی اخوان ثالث یک زن بود آنگاه شعرهایش رنگ فروغ را داشتند…

دوست داشتنی ترین شعر فروغ برای من که گاه به احوالات این سالها  نزدیک است، شعر بدیع ” آیه های زمینی “است

دکلمه این شعر را با صدای فروغ فرخزاد از اینجا دانلود کنید

.

.

آیه های زمینی

آنگاه

خورشید سرد شد

و برکت از زمین ها رفت

سبزه ها به صحراها خشکیدند

و ماهیان به دریاها خشکیدند

و خاک مردگانش را

زان پس به خود نپذیرفت

شب در تمام پنجره های پریده رنگ

مانند یک تصور مشکوک

پیوسته در تراکم و طغیان بود

و راهها ادامهء خود را

در تیرگی رها کردند

دیگر کسی به عشق نیندیشید

دیگر کسی به فتح نیندیشید

و هیچکس

دیگر به هیچ چیز نیندیشید

در غارهای تنهائی

بیهودگی به دنیا آمد

خون بوی بنگ و افیون میداد

زنهای باردار

نوزادهای بی سر زائیدند

و گاهواره ها از شرم

به گورها پناه آوردند

چه روزگار تلخ و سیاهی

نان ، نیروی شگفت رسالت را

مغلوب کرده بود

پیغمبران گرسنه و مفلوک

از وعده گاههای الهی گریختند

و بره های گمشدهء عیسی

دیگر صدای هی هی چوپانی را

در بهت دشتها نشنیدند

در دیدگان آینه ها گوئی

حرکات و رنگها و تصاویر

وارونه منعکس میگشت

و بر فراز سر دلقکان پست

و چهرهء وقیح فواحش

یک هالهء مقدس نورانی

مانند چتر مشتعلی میسوخت

مرداب های الکل

با آن بخارهای گس مسموم

انبوه بی تحرک روشنفکران را

به ژرفای خویش کشیدند

و موشهای موذی

اوراق زرنگار کتب را

در گنجه های کهنه جویدند

خورشید مرده بود

خورشید مرده بود ، و فردا

در ذهن کودکان

مفهوم گنگ گمشده ای داشت

آنها غرابت این لفظ کهنه را

در مشق های خود

بالکهء درشت سیاهی

تصویر مینمودند

مردم ،

گروه ساقط مردم

دلمرده و تکیده و مبهوت

در زیر بار شوم جسدهاشان

از غربتی به غربت دیگر میرفتند

و میل دردناک جنایت

در دستهایشان متورم میشد

گاهی جرقه ای ، جرقهء ناچیزی

این اجتماع ساکت بیجان را

یکباره از درون متلاشی میکرد

آنها به هم هجوم میآوردند

مردان گلوی یکدیگر را

با کارد میدریدند

و در میان بستری از خون

با دختران نابالغ

همخوابه میشدند

پیوسته در مراسم اعدام

وقتی طناب دار

چشمان پر تشنج محکومی را

از کاسه با فشار به بیرون میریخت

آنها به خود میرفتند

و از تصور شهوتناکی

اعصاب پیر و خسته شان تیر میکشید

اما همیشه در حواشی میدان ها

این جانبان کوچک را میدیدی

که ایستاده اند

و خیره گشته اند

به ریزش مداوم فواره های آب

شاید هنوز هم

در پشت چشم های له شده ، در عمق انجماد

یک چیز نیم زندهء مغشوش

بر جای مانده بود

که در تلاش بی رمقش میخواست

ایمان بیاورد به پاکی آواز آبها

شاید ، ولی چه خالی بی پایانی

خورشید مرده بود

و هیچکس نمیدانست

که نام آن کبوتر غمگین

کز قلبها گریخته ، ایمانست

آه ، ای صدای زندانی

آیا شکوه یأس تو هرگز

از هیچ سوی این شب منفور

نقیبی بسوی نور نخواهد زد؟

آه ، ای صدای زندانی

ای آخرین صدای صداها…

گرگ ها خوب بدانند، در این ایل غریب

گر پدر مرد، تفنگ پدری هست هنوز

گرچه مردان قبیله همگی کشته شدند

توی گهواره چوبی پسری هست هنوز

آب اگر نیست نترسید، که در قافله مان

دل دریایی و چشمان تری هست هنوز

***

دیگر کسی به عشق نیاندیشید

دیگر کسی به فتح نیاندیشید

و هیچکس

دیگر به هیچ

چیز نیاندیشید….

فروغ ، رهنورد

هفته های گذشته چند بار به مناسبت های مختلف خواستم که چند خطی بنویسم که نشد ، خیلی روزهای شلوغی داشتم ، زمستان ها معمولا” تغییرات زیادی را تجربه می کنم و از خدا می خواهم که تغییرات مثبتی باشد ، این مدت صرف نظر از امورات کاری سر گرم سر و سامان دادن به سایت شخصی سیما بودم ، تجربه بدی نبود که بعد از این وب نوشت و سایت شخصی خودم تقریبا” توانایی سر و پا کردن سایت های کوچک را بدست آورده ام و از این بابت خوشحالم که نیازی به کمک دوستان ندارم و گلیم خودم را از آب بیرون می کشم، چند باری هم به دفتر مجله سرزدم و فکر می کنم پوریا می خواهد دستی به سر و گوش فرمت آن بکشد که بنظرم اتفاق خوبیست، شب ها که خانه می آمدم تنها فرصت همین بود که یک نگاهی به وب نوشت های دوستان بیاندازم و گاهگاهی چیزی برایشان بنویسم، اوضاع سرعت اینترنت هم به اندازه ای افتضاح شده که خط به اصطلاح پرسرعت من بیشتر بیشتر آدم را یاد لوکوموتیوهای دودی تهران قدیم و شاهان قجری می اندازد
راستی این مدت کار مفید دیگری هم کردم ، کتابخانه و موسیقی های این وب نوشت را تا اندازه ای تکمیل کردم که می توانید از اینجا محتویات آنها را ببینید و در صورت تمایل دانلود کنید
برای تنوع و خارج شدن از فضای خاکستری این روزها بد نیست که سری به کتابخانه بزنیم ، کتاب خدایان زمینی اثر جبران خلیل جبران می تواند احساس خوبی به ما بدهد ، خیلی هم سخت نگیرید ، زمستان هر چقدر طولانی باشد دست آخر چه بخواهد و چه نخواهد به بهار سبز ختم خواهد شد

و اما عاشورا.……..

ایام شهادت امام حسین شاه آزادگان است ، حسین را فارغ از هر اعتقاد و یا مرزبندی مذهبی به سبب شهامت و آزادگی اش ستایش می کنم ، او کسی بود که دینداری و آزادگی را هم سنگ دانست ، برای دفاع از عقیده اش تا پای جان مبارزه کرد و در طی مبارزه اش هرگز گفتگو و دعوت مخالفانش را به حق فراموش نکرد ، همیشه به تاسی از پدرش و جدش ابتدا تلاش می کرد که با گفتگو و آرامش مخالفان و دشمنانش را دعوت به راستی کند و آنگاه که راه گفتگو را بر وی بستند ، شمشیر را به عنوان آخرین راه برگزید ، هرگز بر بی سلاحی تیغ نکشید ، هرگز آب را بر دشمنش نبست ، هرگز بر کسی که سلاح را برزمین گذاشت تعدی نکرد،آنگاه که به فرمان شاه مردان علی(ع) همراه با برادر بر محافظت از خلیفه سوم مسلمین عثمان (رضی) گماشته شد مردانه از خلیفه ای که مردم با وی بیعت کرده بودند دفاع کرد اگرچه که عثمان بر جای برحق علی تکیه زده بود، اما او آرای مسلمین را بر حق خود و پدرش مقدم دانست و زخمها برای حمایت از عثمان برجانش نشست
…
حسین ایرانیان را تکریم کرد و انتخاب کرد که امامت در دامان مادری ایرانی از خوانواده ای اصیل (دختر خسرو پرویز) راه خود را طی کند… حسین از مدینه خارج نشد و تیغ بر نکشید مگر آنگاه که مردم از او خواستند… حسین شاه شهیدان تسلیم حق تعالی و تابع مردم بود … یادش جاوید

حالا یک وقت هایی زیاد حرفی برای گفتن نیست ، گاهی خلاصه می شوی در یک موسیقی و یا یک نوایی که تو را صدا می زند ، یاد شبحی که شناور می شود در شب های تب آلود و یخ زده از سوز سرمای زمستان ، حکایت آشفتگی های شب هنگام ، داستان بی پایان روزهایی که می گذرند و شب هایی که مستت می کنند با سکوت ، داستان رقص برف سپید بر گونه سیاه آسفالت خیابان ،خاموش می شوی می نشینی و گوش می دهی به یک آواز… و باز کسی فریاد می زند …

Evanescence – My Immortal

جاودانه من

Im so tired of being here
از اینجا بودن خسته شده ام
Suppressed by all my childish fears
{انگاری} ترس های کودکی ام متوقفم کرده اند
And if you have to leave
اگر مجبوری که بروی
I wish that you would just leave
امیدواری که همین الان بروی
cause your presence still lingers here
چون حضور تو هنوز اینجا مردد است
And it wont leave me alone
و مرا تنها نمی گذارد
These wounds wont seem to heal
این زخمها خوب شدنی نیستند
This pain is just too real
این درد، زیادی واقعی است
Theres just too much that time cannot erase
انقدر {درد} زیاده که {گذر} زمان هم نمی تونه اون رو از یاد ببره {التیام ببخشه}

When you cried Id wipe away all of your tears
وقتی گریه می کردی من تمامی اشکهایت را پاک می کردم
When youd scream Id fight away all of your fears
زمانی که فریاد می کشیدی با تمامی ترسهایت مقابله می کردم
I held your hand through all of these years
در تمامی این سالها دستت را نگاه داشته بودم
But you still have All of me
اما تو هنوز صاحب تمام {وجود} من هستی

You used to captivate me
باید مرا اسیر خود کرده باشی
By your resonating life
با این زندگی پیچیده ات
Now Im bound by the life you left behind
اکنون من با زندگی که تو برای گذارده ای در هم آمیخته ام
Your face it haunts my once pleasant dreams
تو تکرار کننده رویای سابقاً دلپذیر من بودی
Your voice it chased away all the sanity in me
صدای تو روان من را پریشان کرده بود

These wounds wont seem to heal
این زخمها خوب شدنی نیستند
This pain is just too real
این درد زیادی واقعی است
Theres just too much that time cannot erase
انقدر زیاد که حتی {گذر} زمان هم نمی تونه اون رو از یاد ببره {التیام ببخشه}

When you cried Id wipe away all of your tears
وقتی گریه می کردی من تمامی اشکهایت را پاک می کردم
When youd scream Id fight away all of your fears
زمانی که فریاد می کشیدی با تمامی ترسهایت مقابله می کردم
I held your hand through all of these years
در تمامی این سالها دستت را نگاه داشته بودم
But you still have All of me
اما تو هنوز صاحب تمام {وجود} من هستی

Ive tried so hard to tell myself that you’re gone
خیلی تلاش کردم تا بخودم بگویم {بقبولانم} که تو رفته ای {مرده ای}
But though youre still with me
اما هنوز فکر می کنم با من هستی
Ive been alone all along
{در حالی که} از مدتها پیش تنها بوده ام

خب ، بدون هیچ شرحی از موسیقی های مورد علاقه من هست ، این موسیقی رو میتونید از اینجا دانلود کنید، در مورد ” آمی لی” خواننده مورد علاقه من و البته سیما اینجا را بخوانید
ویدیو این آهنگ را اینجا ببینید

زمستان هم آمد ..حتی به پاییز مهلت نداد که کوله بارش را سر فرصت و حوصله جمع کند ، خب خیلی هم بد نیست آنهم برای من که فصل زمستان را دوست دارم ،از سفر طولانی که برگشتم و به محض خارج شدن از در ترمینال فرودگاه ، سوز سرما به من گفت که این هوای سرد و خشک تهران است ، به دلیلی که هیچوقت سعی نکردم کشف کنم شیفته این هوا هستم ، حقیقت را بگویم سلیقه آب و هوایی عجیب وغریبی دارم و ترکیب های خشک بیابانی با روزهای گرم و شبهای سرد را دوست دارم و اگر قرار باشد محل زندگی خودم را آزادانه انتخاب کنم ، صحرای نوادا در آمریکا را انتخاب می کنم ، به سبب روزهای گرمش و شبهای بسیار سرد!! و البته باران های غافلگیرانه اش، خب این هم بر می گردد به سلیقه کج و معوج من

ایران که رسیدم انگار اینجا آب از آب تکان نخورده بود به روش غریبی که زمان اینجا متوقف شده است ، به خانه که رسیدیم ، اول سری به گلدان ها زدم …بوته های رز تراس کوچک آخرین گلهای پاییزی خودشان را داده بودند و آماده خواب زمستانی می شدند ، گلدانهای داخل خانه هم حالشان کمابیش خوب بود ، همستر ( اسمش داداش بزرگه است) مشتاقانه به من نگاه می کرد یک بادام زمینی دستش دادم ، اسکار و پاپیون هم بی حوصله در گوشه آکواریوم مشغول چرت زدن بودند،همه چیز مثل روز اولش بود به غیر از من که برای همه این ها دلم تنگ شده بود

خوشبختانه یادم بود قبل از مسافرت سرویس اینترنت به اصطلاح پرسرعت! را تمدید کنم ، رفتم سراغ خواندن نوشته های دوستان ، راستش را بخواهید احساس خوبی نداشتم ، انگار که این مدت همه چیز برای همه به بدترین حالت ممکن پیشرفته بود ، من هم که مدتهاست دیگر کامنتهای امید بخش برای کسی نمی گذارم ، مانده بودم که چه بنویسم !!!بعد رفتم سراغ سایتهای خبری ، وضع اقتصادی …! مدتی است که از خواندن اخبار اقتصادی وحشت دارم ، همین را می دانم که اوضاع خوب نیست…یعنی برای فهمیدن اینکه اوضاع خوب نیست حتما” نباید اخبار را مطالعه کنی و یا اقتصاد دان باشی ! همین که گشتی در شهر بزنی و بیل بردهای خالی و فروشگاه های بی مشتری و تعطیل شده را ببینی اوضاع دستت می آید

چند روز بعد از آمدنمان تعطیل بود و شهر خالی خالی ، باران هم یک سره می بارید و هوا گرفته بود …البته هنوز هم باران می بارد ، در این حال هوا گوش دادن به ترانه ای از مامک خادم به نام باران هستم ،روزهای بارانی شهرم را دوست دارم

در مورد مامک خادم اینجا را بخوانید
ترانه باران را هم می توانید از اینجا گوش کنید یا دانلود کنید
این نوشته قدیمی هم من در مورد مامک خادم و گروه او است

axiom of choice

و اما خارج از موضوع ، تمام کتابها و موسیقی هایی که معرفی می کنم و یا کرده ام را کمابیش از این آدرس می توانید دانلود کنید
sardabir.4shared.com